می بخشیم اما فراموش نمی کنیم

علیرضا مویدی فر ، هرچه بود، با آثار کی روش، چه فیلمهای بلند و چه تله تئاترهای کوتاهش، شاد شدیم، فریاد زدیم، عصبانی شدیم، همراهی کردیم و رنج کشیدیم.

می بخشیم اما فراموش نمی کنیم

علیرضا مویدی فر ، فوتبال فراتر از زندگی است. اما بی تردید همه زندگی نیست. حتی بخش مهمی از زندگی هم نیست. این روزگار را نبینید که از فرط بی سرگرمی بودن ملت، همه آویزان فوتبال شده اند و این پدیده دنیای سرگرمی را در حد انفجار اجتماعی باد نموده اند. واقعیت این است که برای عموم طرفداران فوتبال در سطح اول آن، فوتبال چیزی در حد وقت گذراندن مفید در روزهایی خاص است و بس. این ماییم که در هر جای خالی در زندگی روز مره مان تکثیرش می کنیم تا جایی که میگردد مساله زندگی. و اما بعد.. .

جام ملت ها برای ما در این دوره تمام شد. اگر نگاه مرگ و زندگی به این رخداد نداشته باشیم، جام ملتهای 2019 در حکم یک فیلم سینمایی بود برای ما که انتهای اندوهبار داشت. در پس انتها این رخداد، جایی که تیتراژ انتهای فیلم پخش می گردد، آنچه بیش از هرچیز مهم است، نقش، صندلی و آینده کارگردان این فیلم برای ماست. کارلوس کی روش.

کارلوس کی روش، کارگردان نامی پرتغالی، در 8 سالی که گذشت، 4 فیلم بلند و چندین فیلم کوتاه برایمان ساخت. دو جام ملتها و دو جام جهانی. بیراه نیست اگر بگوییم، جز این آخری، تماشاگران ساخته های کیروش، هرگز غمگین و سرخورده از صحنه نمایش خارج نشدند. این آخری هم داشت عالی پیش میرفت، اما انتهای غم انگیز داشت و حالا، تماشاگران را در ارزیابی کارنامه کارگردان، دچار درگیریهای ذهنی نموده است. منتقدان هم که البته بر سر کار خویشند.

هرچه بود، با آثار کی روش، چه فیلمهای بلند و چه تله تئاترهای کوتاهش، شاد شدیم، فریاد زدیم، عصبانی شدیم، همراهی کردیم و رنج کشیدیم. حالا اما در لحظاتی که به نظر میرسد، هم او و هم جریان حاکم بر فوتبال ایران، بی میل به انتها پروژه همکاری نیستند، فارغ از ماندن یا رفتن کارگردان، می ایستیم و از او سپاسگزاری میکنیم. برای حتی یک لحظه، یک صحنه، یک سکانس جذاب و لذت بخش که برایمان ساخت (که بیش از اینها بوده). اما یادمان نمیرود که برای ساختن این آثار، کم رنجمان نداد. با تلخی هایش، با تندی هایش، با جو سازیها و بیانیه هایش و با دمیدن آگاهانه یا ناآگاهانه در آتشهایی که تهیه اش برعهده بدخواهان و خودخواهان و منفعت طلبان بود.

متشکریم جناب کی روش. برای هر قدم مثبتی که در فوتبالمان برداشتی. برای همه نیات خوبی که داشتی. اما بزرگوار، نقش و صندلیت در دو شقه کردن طرفداران را هم فراموش نمی کنیم. شادی هایی که می شد برای مان زهر نگردد و شد، همدلی هایی که می توانست گسترانده گردد و نشد، و روح مشترک تیم ملی که خراشیده شد را فراموش نمی کنیم. این هم جزیی از میراث شما بود. مثل پک، مثل ساختار دفاعی منسجم، مثل بازی با آرژانتین و اسپانیا. این سورها را به یاد خواهیم داشت و آن ناسورها را فراموش نخواهیم کرد. حتی اگر ببخشیم.

2

منبع: ایران ورزشی

به "می بخشیم اما فراموش نمی کنیم" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "می بخشیم اما فراموش نمی کنیم"

نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید